Psycholog Psychoterapeuta

Jestem absolwentką Wydziału Psychologii Uniwersytetu SWPS.

W  2016 roku ukończyłam całościowy kurs psychoterapii oraz treningu grupowego w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie. Od wielu lat aktywnie pracuję jako psychoterapeutka.

Doświadczenie zawodowe zdobywałam w wielu miejscach. Warto wymienić  współpracę  z Warszawskim Centrum Pomocy Rodzinie, gdzie prowadziłam grupy wsparcia dla młodych dorosłych wychowanych w domu dziecka lub rodzinach zastępczych,  oraz w stowarzyszeniu „Wspólne Podwórko”, gdzie ponad 10 lat zajmowałam się pomocą psychologiczną. Dodatkowo odbyłam staże zawodowe w Młodzieżowym Ośrodku Profilaktyki i Psychoterapii „MOP” w latach 2009-2014  – w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w 2018 roku i w  Szpitalu Nowowiejskim w 2026  roku ( zarówno oddział psychiatryczny i Izba Przyjęć).

Ważnym obszarem mojej pracy jest psychoterapia osób z chorobą otyłościową, bulimią oraz napadowym objadaniem się. Wspieram osoby, które często od dawna zmagają się nie tylko z masą ciała i jedzeniem, ale także z poczuciem winy, wstydem, lękiem przed oceną, spadkiem wiary w siebie oraz zmęczeniem po wielu próbach „zaczynania od nowa”.

W gabinecie pracujemy bez oceniania i zawstydzania. Wiele osób słyszało wcześniej, że problem wynika z „braku silnej woli”, tymczasem w praktyce najczęściej jest to znacznie bardziej złożone. Napady jedzenia mogą być związane m.in. z przewlekłym stresem, napięciem, przeciążeniem, samotnością, trudnymi doświadczeniami życiowymi, sztywnymi dietami i powtarzającym się cyklem ograniczeń oraz utraty kontroli.

Pomagam pacjentom lepiej zrozumieć, co uruchamia napady jedzenia, w jakich momentach pojawiają się najczęściej i co podtrzymuje problem. Wspólnie przyglądamy się m.in. takim mechanizmom jak:

• jedzenie „na szybko”, w pośpiechu i bez kontaktu z sygnałami z ciała,
• długie okresy ograniczania jedzenia, po których pojawia się silny głód i utrata kontroli,
• jedzenie pod wpływem napięcia, zmęczenia lub trudnego dnia,
• surowe ocenianie siebie po epizodzie objadania, które napędza kolejne trudności.

W mojej pracy ważne jest także interdyscyplinarne spojrzenie — potrafię pracując psychoterapeutycznie nie tracić z oczu aspektów psychodietetycznych, , psychiatrycznych i chirurgicznych (w tym związane z leczeniem bariatrycznym), dzięki czemu patrzę na trudności pacjenta całościowo, a nie tylko z jednej perspektywy. Dla pacjenta oznacza to lepsze przygotowanie do leczenia, mniejsze ryzyko pominięcia ważnych czynników wpływających na napady jedzenia oraz większą szansę na trwałe efekty terapii i leczenia medycznego.

Pacjenci zgłaszają się do mnie z różnymi celami. Dla jednych najważniejsze jest zmniejszenie napadów objadania się, dla innych poprawa relacji z jedzeniem i własnym ciałem, odzyskanie poczucia wpływu na swoje życie, większa wytrwałość w dbaniu o zdrowie albo przygotowanie do kolejnych etapów leczenia.

Wspieram także osoby przygotowujące się do leczenia farmakologicznego oraz do operacji bariatrycznej. Operacja bariatryczna to chirurgiczne leczenie otyłości (np. zabieg zmniejszający żołądek), które może być bardzo skutecznym elementem terapii, ale wymaga dobrego przygotowania psychicznego i zmiany sposobu jedzenia.

Opieka psychologiczna przed operacją bariatryczną pomaga wcześniej rozpoznać napady objadania się i inne zachowania, które po zabiegu mogą utrudniać utrzymanie trwałych efektów leczenia. Dzięki temu pacjent lepiej przygotowuje się do zmian po operacji, zmniejsza ryzyko nawrotu trudności z jedzeniem oraz ogranicza ryzyko powikłań związanych z nieprawidłowym sposobem jedzenia po zabiegu.

Innym obszarem pracy, który jest mi bliski jest wsparcie par długo starających się o dzieci. Wiele par boryka się z pytaniami: Jak być w staraniach razem, nie zgubić siebie  i zadbać o swoją intymność, nie wpaść w pułapkę medykalizacji? Jak radzić sobie z emocjami w tym czasie? Jak zrozumieć lepiej siebie i partnera, czyli o różnicach w parze w przeżywaniu i postrzeganiu drogi do stania się rodzicem? Oraz jak budować sieć wsparcia dla nas jako pary ale i każdego z osobna. Wspieram pary w odnalezieniu swojej drogi w tych sprawach tak aby w tym specyficznym czasie mieli w sobie i innych oparcie.

Prowadzę także terapię par. Wspieram pary, które są w kryzysie i mają poczucie, że mimo wielu rozmów coraz trudniej jest im naprawdę się usłyszeć i zrozumieć. Pomagam spokojnie uporządkować narastające napięcia, konflikty i wzajemne zranienia tak, aby rozmowa nie musiała kończyć się kłótnią, wycofaniem lub milczeniem.

W bezpiecznej, życzliwej atmosferze pomagam partnerom lepiej zobaczyć, co dzieje się między nimi, nazwać swoje potrzeby i odzyskać możliwość bliższego kontaktu. Wspólnie szukamy takich sposobów rozmowy i bycia ze sobą, które dają więcej zrozumienia, a mniej bólu. Celem terapii może być zarówno odbudowa relacji i zaufania, przejście przez trudny etap w bardziej świadomy i mniej raniący sposób jak i dobre rozstanie.

Psychoterapia jest dla mnie drogą, do której zaprasza mnie klient, jeśli z jakiegoś powodu potrzebuje wsparcia lub po prostu nie chce iść po zmianę sam. Mam przywilej być częścią procesu, w którym  drugi człowiek szuka siebie i swoich potrzeb. Klient mierzy się z trudem drogi do spełnienia swoich pragnień, pokonuje przeciwności losu lub zagląda do swojej przeszłości, aby się z nią zmierzyć i dać ujście emocjom, na które nie było wcześniej miejsca. Dzięki temu może iść dalej pozostawiając ten bagaż za sobą.

Prywatnie jestem osobą odważną, wrażliwą, uwielbiam taniec i ruch, które cenie również jako narzędzia terapeutyczne. Kocham przyrodę, z której znaczną cześć w moim sercu zajmują zwierzęta.

Swoją pracę regularnie poddaję superwizji u certyfikowanego superwizora