PSYCHOLOG

Jestem psychologiem, absolwentką pięcioletnich studiów psychologicznych ze specjalnością psychoterapia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. Moje przygotowanie psychoterapeutyczne obejmuje całościowe szkolenie w Ośrodku Pomocy i Edukacji Psychologicznej INTRA, posiadające rekomendację Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (zakończenie w czerwcu 2026). Pracuję zgodnie z wysokimi standardami tego szkolenia i regularnie korzystam z superwizji, co zapewnia rzetelność i bezpieczeństwo procesu terapeutycznego.

Oferuję pomoc psychologiczną oraz terapię indywidualną osobom dorosłym zmagającym się z zaburzeniami nastroju, lękiem, trudnościami w relacjach, trudnościami w radzeniu sobie z emocjami, przebytymi urazami emocjonalnymi, kryzysami życiowymi, nadmiernym stresem, nadmiernym krytycyzmem oraz niskim poczuciem własnej wartości. Mam dużo doświadczeń w prowadzeniu psychoterapii z osobami  dorosłymi ze spektrum autyzmu.

Psychoterapia od bardzo dawna była obszarem, który szczególnie mnie poruszał i ciekawił. Już w czasie studiów świadomie wybrałam specjalność psychoterapeutyczną, bo zależało mi na rozumieniu człowieka nie tylko przez pryzmat objawów, ale także emocji, doświadczeń i relacji. Od tamtego czasu konsekwentnie rozwijam swoje kompetencje, traktując ten kierunek jako długofalową drogę zawodową.

W pracy opieram się na podejściu humanistyczno-doświadczeniowym. Szczególne miejsce zajmuje w niej psychoterapia skoncentrowana na emocjach oraz terapia focusingowa, w których systematycznie i z zaangażowaniem rozwijam swoje umiejętności. W razie potrzeby wykorzystuję też wybrane elementy podejścia poznawczo-behawioralnego, co w praktyce oznacza elastyczność i umiejętność dostrojenia się do potrzeb pacjenta.

Empatia i akceptacja stanowią dla mnie podstawę spotkania terapeutycznego. „Nasze najgłębsze wzruszenia, szacunek i miłość dla siebie a także wiedza o nas samych, ujawniają się w obecności osoby, która w pełni nas akceptuje.”

Moje doświadczenie kliniczne wynika głównie z wieloletniej pracy w Środowiskowym Domu Samopomocy. Od dawna spotykam tam osoby z bardzo różnymi trudnościami — od przewlekłego napięcia i wyczerpania, przez głębokie poczucie samotności i zagubienia, po sytuacje kryzysowe, w których emocje stają się przytłaczające. To doświadczenie uczy uważności na człowieka w całej złożoności jego historii, a nie tylko na pojedynczy objaw.

W praktyce oznacza to większą łatwość w porządkowaniu tego, co na początku bywa chaotyczne i trudne do opisania: kiedy pojawia się jednocześnie lęk i obniżony nastrój, kiedy problemy w relacjach splatają się z wysokim krytycyzmem wobec siebie, kiedy ciało reaguje napięciem, bezsennością lub poczuciem „ciągłego alarmu”.

Moja praktyka kliniczna pomaga mi szybciej wychwytywać mniej oczywiste sygnały, że ktoś doświadcza głębokiego kryzysu — na przykład gdy za „zwykłym zmęczeniem” kryje się długotrwałe przeciążenie i bezsenność, gdy „trudny charakter” okazuje się lękiem i poczuciem zagrożenia, albo gdy na wierzchu widać tylko konflikty w relacjach, a w środku narasta wstyd, samotność i poczucie bezradności — co ma znaczenie dla bezpieczeństwa i dla dobrania najlepszego sposobu pomocy, niekiedy  również w trakcie mojej współpracy z lekarzem psychiatrą. Moje doświadczenie kliniczne przyczynia się do tego, że jestem lubiana przez pacjentów i obdarzana ich zaufaniem  jako osoba, która potrafi podejmować życzliwe i skuteczne działania pomocowe.

Ważnym elementem mojej praktyki jest doświadczenie pracy zespołowej oraz współpracy z lekarzem psychiatrą. Pozwala to lepiej łączyć różne formy wsparcia, zachować spójność oddziaływań psychoterapeutycznych i farmakologicznych oraz precyzyjniej dostosowywać plan pomocy do aktualnego obrazu trudności, zwłaszcza w sytuacjach kryzysowych lub przy złożonych objawach.

Posiadam także wiedzę na temat leków psychotropowych wystarczającą do tego, by mądrze i bezpiecznie towarzyszyć osobom pozostającym w leczeniu farmakologicznym — rozumieć możliwe działania uboczne, wspierać w obserwacji zmian i pomagać łączyć proces psychoterapii z leczeniem medycznym. Dzięki temu łatwiej jest nam wspólnie zadbać o spójny plan pomocy, zwłaszcza w momentach nasilenia objawów.

Jestem członkinią Polskiego Stowarzyszenia Humanistyczno-Doświadczeniowego – ogólnokrajowej organizacji  zrzeszającej psychoterapeutów pracujących w tym podejściu humanistyczno-doświadczeniowym